ตามพันธกรณีในความตกลงปารีส (Paris Agreement: PA) ที่มีผลบังคับต่อทุกประเทศภาคี รวมถึงประเทศไทยซึ่ง จะต้องส่งการมีส่วนร่วมที่ประเทศกำหนด (Nationally Determined Contribution: NDC) ทุกๆ 5 ปี สำหรับประเทศไทยนั้นจะถึงรอบการส่ง NDC ฉบับถัดไปให้แก่กรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (UNFCCC) ก่อนการประชุม COP30 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2568

ในการจัดทำ NDC พ.ศ. 2578 (NDC 2035) ของประเทศไทยมีการปรับเปลี่ยนหลักเกณฑ์ในการกำหนดเป้าหมายของการลดก๊าซเรือนกระจก โดยประเทศไทยจะใช้การประเมินผลการลดก๊าซเรือนกระจกเทียบกับปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจริงในปี พ.ศ. 2562 (absolute reduction target) ซึ่งเป็นรูปแบบที่ประเทศพัฒนาแล้วใช้แทนที่การประเมินเทียบกับสมมติฐานการคาดการณ์ภายใต้การประมาณการจากการดำเนินการแบบปกติ(Business as usual: BAU scenario) แบบเดิมที่เคยใช้

นอกจากความท้าทายในการเปลี่ยนวิธีการประเมินเป้าหมายในการลดก๊าซเรือนกระจกแล้ว ประเทศไทยยังเพิ่มจำนวนสาขาที่เข้ามามีส่วนร่วมจาก 4 สาขา เพิ่มเป็น 5 สาขา โดยเพิ่มสาขาเกษตรกรรมเข้ามาสมทบกับสาขาเดิม ได้แก่ สาขาพลังงาน สาขาคมนาคมขนส่ง สาขาการจัดการของเสีย และสาขากระบวนการอุตสาหกรรมและการใช้ผลิตภัณฑ์ ทั้งนี้ สาขาพลังงานและสาขาคมนาคมขนส่งยังถือเป็นสาขาหลักที่มีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนการลดก๊าซเรือนกระจกของประเทศ

กระบวนการทางเทคนิคในการจัดทำ NDC 2035 เริ่มต้นจากการวิเคราะห์ความต้องการใช้พลังงานด้วยแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่า Asia Pacific Integrated Model (AIM) โดยอาศัยข้อมูลจากแผนปฏิบัติการลดก๊าซเรือนกระจกของประเทศ ปี พ.ศ. 2564-2573(สส., 2567) ที่ได้ผ่านความเห็นชอบจากคณะกรรมการนโยบายการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศแห่งชาติ (กนภ.) เมื่อต้นปีที่ผ่านมา นำมาใช้เพื่อประเมินศักยภาพการลดก๊าซเรือนกระจกในรายสาขา แผนฯ ดังกล่าวแสดงศักยภาพการลดก๊าซเรือนกระจกใน 5 สาขาที่ร้อยละ 30 ถึง 40 โดยแบ่งเป็น 184.8 ล้านตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าต่อปี (MtCO2eq) จากการดำเนินการเองภายในประเทศ และ 37.5 MtCO2eq จากการดำเนินงานโดยการสนับสนุนจากต่างประเทศ ข้อมูลจากแผนฯ ดังกล่าว ประกอบกับรายงานการทบทวนสถานการณ์และการดำเนินการระดับโลก ครั้งที่ 1 (Global Stocktake: GST 1) ถูกรวบรวมและนำมาวิเคราะห์เพื่อเป็นเกณฑ์ในการกำหนดเป้าหมายการลดก๊าซเรือนกระจกใน NDC 2035 ของประเทศไทย