แม้ว่าภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะมีเนื้อที่เพียงร้อยละ 3 ของพื้นผิวโลกแต่ภูมิภาคนี้เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของพันธุ์พืชและสัตว์มากถึงร้อยละ 20 ที่พบในโลก ความหลากหลายทางชีวภาพและระบบนิเวศเหล่านี้ให้บริการแก่ผู้คนในทุกระดับ ตั้งแต่การเป็นแหล่งอาหารและวัตถุดิบหล่อเลี้ยงการดำรงชีวิตของผู้คน การรักษาสมดุลของวัฏจักรน้ำและธาตุต่างๆ ให้เป็นไปอย่างสมดุลซึ่งเป็นฐานรากแห่งความมั่นคงในวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชน รวมไปจนถึงการเป็นแหล่งนันทนาการท่องเที่ยว และเป็นสัญญลักษณ์ที่มีค่าทางจิตใจและวัฒนธรรมของสังคมในระดับต่างๆ

แต่ช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมา การขยายตัวทางเศรษฐกิจที่เป็นไปตามกลไกตลาดโลกและแรงจูงใจทางการเงินในท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นการขับเคลื่อนของภาคอุสาหกรรม การตั้งถิ่นฐานบ้านเรือน การเกษตร หรือการท่องเที่ยว ล้วนส่งผลต่อการสูญเสียไปอย่างรวดเร็วของพื้นที่นิเวศและประชากรพืชและสัตว์ในธรรมชาติ จนเกิดความไม่สมดุลของระบบนิเวศ เกิดภัยธรรมชาติ ผู้คนสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินมากมาย บ่อยครั้ง และรุนแรงยิ่งขึ้น การลดหรือยับยั้งภาวะการณ์เช่นนี้ นอกจากการใช้กฎหมายบังคับแล้ว อีกหนทางหนึ่งที่มีประสิทธิภาพ คือ การใช้แนวคิดเศรษฐศาสตร์ไป สร้างแรงจูงใจทางเศรษฐกิจที่เกื้อกูลต่อการอนุรักษ์ และบั่นทอนแรงจูงใจที่ทำให้เกิดพฤติกรรมหรือกิจกรรมที่ทำลายระบบนิเวศหรือเกิดการใช้อย่างไม่คำนึง

เป้าหมายรวม คือ ลดความสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพเพื่อประโยชน์สุขของชุมชนท้องถิ่น